Ιστορία
Η ιστορία της Ρώμης ξεκινά ανάμεσα στον μύθο και την αρχαιολογία. Η παραδοσιακή αφήγηση θέλει την πόλη να ιδρύεται το 753 π.Χ. από τον Ρωμύλο, όμως η περιοχή κατοικούνταν ήδη από πολύ νωρίτερα. Η γεωγραφική θέση της, κοντά στον Τίβερη και σε περάσματα που συνέδεαν την ενδοχώρα με τη θάλασσα, βοήθησε τον μικρό οικισμό να εξελιχθεί σε δύναμη της κεντρικής Ιταλίας.
Η πρώιμη μοναρχική Ρώμη έδωσε τη θέση της στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία, μια περίοδο έντονης επέκτασης, πολιτικών συγκρούσεων και θεσμικής διαμόρφωσης. Από εδώ ξεκίνησε η δύναμη που κυριάρχησε σταδιακά στην ιταλική χερσόνησο και στη συνέχεια στη Μεσόγειο. Η μετάβαση στην Αυτοκρατορία συνδέθηκε με προσωπικότητες όπως ο Ιούλιος Καίσαρας και ο Αύγουστος, και άφησε μνημεία που ακόμη καθορίζουν την εικόνα της πόλης: τη Ρωμαϊκή Αγορά, το Παλατίνο, τα αυτοκρατορικά fora, το Κολοσσαίο και τις θέρμες.
Μετά την πτώση της δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η πόλη άλλαξε ρόλο. Δεν ήταν πια το κέντρο μιας κοσμικής αυτοκρατορίας, αλλά εξελίχθηκε σε κέντρο του παπισμού και της δυτικής χριστιανοσύνης. Οι βασιλικές, οι παπικές αυλές και οι προσκυνηματικές διαδρομές έδωσαν στη μεσαιωνική Ρώμη νέο χαρακτήρα, ακόμη κι όταν ο πληθυσμός και η πολιτική της επιρροή μειώθηκαν σε σχέση με την αρχαιότητα.
Η Αναγέννηση και το Μπαρόκ μεταμόρφωσαν ξανά την πόλη. Πάπες, αρχιτέκτονες και καλλιτέχνες διαμόρφωσαν πλατείες, εκκλησίες, κρήνες και παλάτια που σήμερα μοιάζουν αναπόσπαστα από τη ρωμαϊκή εμπειρία. Η πλατεία του Αγίου Πέτρου, η Fontana di Trevi, η Piazza Navona και πολλές εκκλησίες της πόλης ανήκουν σε αυτή τη μεγάλη περίοδο αστικής και καλλιτεχνικής ανανέωσης.
Το 1870 η Ρώμη ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Ιταλίας και το 1871 έγινε πρωτεύουσα του ενιαίου ιταλικού κράτους. Τον 20ό αιώνα γνώρισε φασιστικές επεμβάσεις στον αστικό ιστό, την εμπειρία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μεταπολεμική ανάπτυξη, επέκταση των προαστίων και μετατροπή σε σύγχρονη μητρόπολη. Σήμερα η Ρώμη είναι ταυτόχρονα αρχαιολογικός χώρος, πολιτική πρωτεύουσα, θρησκευτικό κέντρο και ζωντανή πόλη με πολλές αντιφάσεις.