Ιστορία
Η ιστορία της Βαρκελώνης ξεκινά στην αρχαιότητα, με ρωμαϊκό οικισμό γνωστό ως Barcino, που ιδρύθηκε γύρω στον 1ο αιώνα π.Χ. πάνω σε έναν χαμηλό λόφο, τον σημερινό λόφο του Καθεδρικού. Τα ίχνη της ρωμαϊκής πόλης είναι ακόμη ορατά: τμήματα των τειχών, κίονες ναού αφιερωμένου στον Αύγουστο και εκτεταμένα υπόγεια κατάλοιπα που φιλοξενεί σήμερα το Μουσείο Ιστορίας της Βαρκελώνης. Η οργάνωση του αρχαίου δικτύου δρόμων εξηγεί εν μέρει τη σημερινή μορφή του Barri Gòtic.
Στον Μεσαίωνα η πόλη αναδείχθηκε σε κέντρο του Κόμητος της Βαρκελώνης και αργότερα του Στέμματος της Αραγονίας, μιας ναυτικής και εμπορικής δύναμης της Μεσογείου. Ο πλούτος αυτής της περιόδου αποτυπώνεται στα μεγάλα γοτθικά κτίρια: τον Καθεδρικό, τη Santa Maria del Mar, τα ναυπηγεία των Drassanes και τα αρχοντικά της περιοχής γύρω από τον Carrer Montcada. Τότε διαμορφώθηκε η ταυτότητα μιας πόλης που κοιτούσε τη θάλασσα και το εμπόριο, με ισχυρούς τοπικούς θεσμούς.
Με την ένωση των βασιλείων της Ισπανίας και τη μετατόπιση του κέντρου βάρους προς τον Ατλαντικό και τη Μαδρίτη, η Καταλονία έχασε μέρος της πολιτικής της αυτονομίας. Ένα καθοριστικό σημείο ήταν το 1714, όταν η Βαρκελώνη έπεσε στο τέλος του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής· η ημερομηνία της 11ης Σεπτεμβρίου συνδέεται με αυτά τα γεγονότα και εορτάζεται σήμερα ως εθνική ημέρα της Καταλονίας, η Diada. Στη συνέχεια, η κατεδάφιση τμήματος της πόλης για την ανέγερση της Ciutadella άφησε βαθύ αποτύπωμα στη συλλογική μνήμη.
Ο 19ος αιώνας έφερε τη βιομηχανική επανάσταση, που μετέτρεψε τη Βαρκελώνη σε ένα από τα σημαντικότερα εργοστασιακά κέντρα της Μεσογείου. Η πόλη ασφυκτιούσε μέσα στα τείχη της, τα οποία γκρεμίστηκαν, και το 1859 εγκρίθηκε το σχέδιο του μηχανικού Ildefons Cerdà για την επέκταση, το Eixample. Το πλέγμα του, με τα ορθογώνια τετράγωνα και τις κομμένες γωνίες, έδωσε χώρο στην αστική τάξη και έγινε το σκηνικό για τον καταλανικό μοντερνισμό, το ρεύμα στο οποίο ανήκουν ο Antoni Gaudí, ο Lluís Domènech i Montaner και ο Josep Puig i Cadafalch.
Τον 20ό αιώνα η πόλη έζησε έντονες αντιθέσεις: πολιτιστική άνθηση και εργατικά κινήματα, τη Διεθνή Έκθεση του 1929 στον Montjuïc, τον Ισπανικό Εμφύλιο και μετά τη μακρά περίοδο της δικτατορίας του Φράνκο, κατά την οποία η καταλανική γλώσσα και κουλτούρα δέχθηκαν πιέσεις. Μετά τη μεταπολίτευση και την επιστροφή της αυτονομίας, η μεγάλη τομή ήρθε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992. Το ολυμπιακό project άνοιξε την πόλη στη θάλασσα, δημιούργησε τις σημερινές παραλίες, αναβάθμισε υποδομές και έκανε τη Βαρκελώνη έναν από τους κορυφαίους αστικούς προορισμούς της Ευρώπης.
Σήμερα η Βαρκελώνη είναι μια σύγχρονη μητρόπολη που ισορροπεί ανάμεσα στον τουρισμό, την τεχνολογία, τον πολιτισμό και την καθημερινή ζωή των κατοίκων της. Οι συζητήσεις για τον υπερτουρισμό, τη στέγαση και τη σχέση της Καταλονίας με το ισπανικό κράτος είναι μέρος της ζωντανής, ενίοτε έντονης, ταυτότητάς της.