Ιστορία

Η θέση πάνω από τη συμβολή των ποταμών κατοικείται από την προϊστορία. Στην αρχαιότητα αναπτύχθηκε εδώ το κελτικό και αργότερα ρωμαϊκό Singidunum. Το σλαβικό όνομα Beograd, «λευκή πόλη», καταγράφεται γραπτώς τον 9ο αιώνα. Τους επόμενους αιώνες η πόλη βρέθηκε ανάμεσα σε βυζαντινές, ουγγρικές, σερβικές, οθωμανικές και αυστριακές διεκδικήσεις, γι’ αυτό και το φρούριο απέκτησε στρώματα οχύρωσης διαφορετικών περιόδων.

Στις αρχές του 15ου αιώνα, επί δεσπότη Stefan Lazarević, το Βελιγράδι έγινε σημαντικό σερβικό διοικητικό και πολιτιστικό κέντρο. Η οθωμανική κατάκτηση του 1521 και οι μεταγενέστερες αυστροοθωμανικές συγκρούσεις άλλαξαν επανειλημμένα την όψη του. Η παράδοση των κλειδιών της πόλης στον πρίγκιπα Mihailo το 1867 σηματοδότησε την οριστική αποχώρηση της οθωμανικής φρουράς.

Τον 20ό αιώνα το Βελιγράδι έγινε πρωτεύουσα διαδοχικών γιουγκοσλαβικών κρατών. Υπέστη καταστροφές στους δύο παγκόσμιους πολέμους, αναπτύχθηκε έντονα προς το Νέο Βελιγράδι στη σοσιαλιστική περίοδο και βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο κατά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ το 1999. Από το 2006 είναι πρωτεύουσα της ανεξάρτητης Σερβίας. Αυτές οι τομές εξηγούν γιατί ο επισκέπτης συναντά οθωμανικά ίχνη, ακαδημαϊκά μέγαρα, μοντερνισμό και σύγχρονες αναπλάσεις σε μικρή απόσταση μεταξύ τους.